شخصی از خدا دو چیز خواست: یک گل و یک   پروانه   اما چیزی که به دست آورد، یک کاکتوس و یک کرم بود! غمگین شد با خود اندیشید شاید خداوند من را دوست ندارد و به من توجهی نمی کند... چند روز گذشت.... از آن کاکتوس

میگویند :   مرغیست   به نام « آمـیــن » ! مرغی آسمانی ؛ در بلندترین نقطه ی آسمان ، آنجا که بخدا نزدیکتر است می پَـرَد ! و سخن می گوید ! او شنوا ترین موجود ِ جهان ِ هستی است ! هر چیز را که می شنود ، د

هي گنه کرديم و گفتيم خدا مي بخشد عذر آورديم و گفتيم خدا مي بخشد آخر اين بخشش و اين عفو و کرامت تا کي؟ او رحيم است ولي ننگ و خيانت تا کي؟ بخششي هست ولي قهر و عذابي هم هست آي مردم به خدا روز حسابي

خدا را   دوست     دارَم   ، اَز روزے ڪـﮧ دریافتِـه اَم، جُز خدا ڪَســے را نَـدارَم ڪـﮧ دلـدارے اَم بـِدهَـد ، وَ با هَمِـﮧ بَـدیهایَـم ، تَرڪَـم نَکُنَـد .. از وَقتـے خدا را دوست دارَم ، دیگَر ... تَنهآ نی

در سمت توام دلم باران ، دستم باران دهانم باران ،

چشمم باران روزم را با بندگی تو پا گشا می کنم ...

هر اذانی که می وزد پنجره ها باز می شوند یاد تو کوران می کند ...

هر اسم تو را که صدا می زنم ماه در دهانم هزار تکه می شود ...

کاش من همه بودم کاش من همه بودم با همه دهان ها تو را صدا می زدم ...

کفش های ماه را به پا کرده ام دوباره عازم توام ...

تا بوی زلف یار در آبادی من است هر لب که خنده ای کند از شادی من است

  زندگی   با توست زندگی   همین   حالاست... زندگی همین حالاست…